|
عطری از خاک غریب ... 
|
پارسال 29 آبان راهي سفر کربلا شديم (+) و حالا يک سال گذشته و دل من هنوز چسبيده به در حرم اميرالمؤمنين و بابا ، بابا مي کنه دلم هنوز رو به روي ايوان حرم امام علي نشسته و زمزمه مي کنه « ايوان نجف عجب صفايي دارد ... » دلم هنوز نشسته روي پله هاي خروجي حرم بابا علي ، و طاقت خداحافظي نداره دلم هم نوا با مسلم بن عقیل ، « حسين مَيا به کوفه » مي خونه و دستش رو محکم تو شبکه هاي ضريح حضرت مسلم گره مي کنه دلم خون گريه مي کنه در محراب مسجد کوفه ... دلم هنوز با چشم هاي خيس از اشکش به گنبد سبز مسجد سهله خيره شده دلم تير مي کشه از ديدن محل دارالاماره و اسارت و غربت دختر علي ... دلم داغدار از ديدن تَلّ ِ خاک و خرابه هاي باقي مونده از حرم تخريب شده ي مولا ، چشم دوخته به گنبد سيماني حرم امام هادي و امام حسن عسکري و بغض کرده از اين همه غربت .... مهدي بيا که دگر جاي صبر نيست ... دلم با بغض سنگينش روي ضريح چوبي سامرا که با پارچه هاي سبز پوشيده شده دست مي کشه و زيارت مي کنه ... دلم هنوز تشنه ي زيارت کاظمين هست ... هنوز چشم دوخته به دوتا گنبد طلايي و زيبا و هنوز هم محکم شبکه هاي ضريح رو گرفته و نمي تونه دل بکنه دلم هنوز تو بين الحرمين سرگردونه .. مي خواد هم زمان ، هم تو حرم ارباب باشه و هم تو حرم سقا .. دلم بغض مي کنه کنار ميدان مشک ، ترَک مي خوره کنار کف العباس و خُرد ميشه تو حرم عمو عباس ... دلم هنوز تو زاویه ی شیش گوشه چسبيده به ضریح اباعبدالله و جدا نميشه ... دلم هنوز بهت زده کنار گودي قتلگاه نشسته و به خاطر فضاي سنگينش توان بلند شدن نداره دلم بي رمق بالاي پله هاي تل زينبيه به ستون تکيه داده و به ديده هاي زينب ِ حسين فکر مي کنه .. به فاصله ي کم گودي قتلگاه و تل زينبيه .. به عمه زينب .. به حسينش ... دلم هنوز بي تاب ، بالای پله های تل زینبیه نشسته و زمزمه مي کنه سري به نيزه بلند است در برابر زينب .. خدا کند که نباشد سر برادر زينب ... دلم هنوز هم توي حرم عمو عباس نشسته و داره مداحي پر سوز ِ مداحِ آذري زبان رو گوش مي کنه و با اين که نمي فهمه چي ميگه زار زار باهاش اشک مي ريزه دلم هنوز تو خیمه گاه امن یجیب می خونه برای دل مضطر بانو ... دلم هنوز تو کربلا آروم قدم بر می داره و با هر قدمش یکی از روضه های عاشورا رو مرور می کنه ... رقیه .. تشنگی .. یتیمی ... بابا .. خیمه ها ... آتیش .. خار .. آبله ... سیلی ... آخ حسین ... دلم ... دلم کربلاتو مي خواد آقا جان ، بطلب ... نوکر رخ ارباب نبیند سخت است ... [ یکشنبه بیست و نهم آبان 1390 ] [ 2:30 بعد از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
یا رب العالمین پیامبر اکرم (ص) فرمودند:
« ومن سمع رجلاً ینادی: یا لًلمسلمین فلًم یجبه فلیس بمسلم» هرکس صدای کمک خواهی مردی را بشنود که فریاد می زند، مسلمانان به دادم برسید جوابش ندهد و به او کمک نکند، مسلمان نیست. ***
سومالی .. قحطی .. خشکسالی .. پوست های به استخوان چسبیده .. کودکان نحیف .. مادران داغدار ... پدران شرمنده ... عطش .. گرسنگی ... مرگ ... هر روز چند بار این ها را می شنویم و می بینیم و فقط آه می کشیم و شاید کمی بغض کنیم ... حواسمان نیست وظیفه ای بالاتر از آه کشیدن و بغض کردن داریم اماممان ، مولایمان ، مقتدایمان ، جلودارمان ، راهنمایمان هم راه را نشانمان داد : « امام خامنه ای دویست ملیون ریال به قحطیزدگان سومالی کمک کردند » اما انگار نمی بینیم و نگاهمان به راهبر نیست حتی دیگر تابِ دیدنِ تصاویر قحطی زدگان سومالی را نداریم . شبکه ها را عوض می کنیم ، چشمانمان را می بندیم ، گوش هایمان را می گیریم که کمتر بغض کنیم ! و کمتر ناراحت شویم ! در سومالی مادرانِ فرزند از دست داده دیگر نای اشک ریختن ندارند و ما حوصله ی غصه خوردن را نداریم ! آن جا پدرانِ شرمنده روی دیدن فرزندانشان را ندارند و ما نمی خواهیم حتی لحظه ای قلبمان شرمنده شود ... کاش می دانستیم ندیدن و نشنیدن دلیل بر نبودن نیست .. باید احساس مسئولیت کنیم .. باید فکری کنیم و قدمی برداریم ... شاید فقط کمی زودتر اقدام کردنمان باعث شود مادران کمتری داغ جگرگوشه هایشان را ببینند ... وقتی بدانیم در هر 6 دقیقه یکی از کودکان سومالی جان می دهد ، شاید قدر فرصت هایی که چون ابر ها می گذرند را بیشتر بدانیم ...
*** وصیت مولا امیرالمومنین علی علیه السلام در بستر شهادت :
۹۹% از مردم قحطی زده سومالی مسلمان هستند! چگونه می توان افطار کرد وقتی برادران مسلمانمان روزه بی افطار میگیرد؟!
راههای پرداخت کمک های نقدی به مردم مسلمان قحطی زده سومالی:پایگاههای کمیته امداد، هلال احمر و بسیج در سراسر کشور آماده جمع آوری هدایای مردمی بوده و همچنین شماره حساب ریالی ۵۵۵۵ و ارزی ۳۳۳ بانک ملی ایران شعبه کمیته امداد قابل واریز در سراسر کشور جهت دریافت هدایای نقدی مردم مسلمان ایران اسلامی است. خیرینی که تمایل دارند از طریق شبکه شتاب و پرداخت اینترنتی مسلمانان قحطی زده سومالی را یاری کنند میتوانند با مراجعه به سایت http://www.emdad.ir/ePay اقدام نمایند. *** دفتر مقام معظم رهبری هموطنان مومن و خدا جو را برای کمک به مردم قحطی زده سومالی دعوت کرد : http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=contentShow&id=8458 *** از «منتظر کوچک» گرامی به خاطر این که بنده رو به این موج وبلاگی دعوت کردند ، تشکر می کنم . من هم از تمامی دوستان ، پیوندها و خوانندگان وبلاگم ، دعوت می کنم که به این موج پر خروش بپیوندند . هر نفر یک پست مرتبط با موضوعات پیرامون سومالی در وبلاگ خود بنویسد. عنوان پست وبلاگی هم "سومالی در چنگال مرگ" باشد.
[ یکشنبه سی ام مرداد 1390 ] [ 8:47 بعد از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
یا ذَاالْعَفْوِ وَ الرِّضاَّءِ ... اى داراى گذشت و رضا
نمیدونم تا حالا شده استادت از دستت شاکی باشه ؟ تا حالا شده تو جمعی نشسته باشی که بزرگ جمع از دست کوچیکترا نا امید شده باشه و داشته باشه نصیحت کنه و اتمام حجت ؟ تا حالا شده از شدت خجالت و شرمندگی جلوی استاد سرتو بندازی پایین و بغض کنی ؟ تا حالا شده خودتو سرزنش کنی که این قدر کم گذاشتی و توقعات بزرگترت رو برآورده نکردی ؟ تا حالا شده که مضطر بشی از اینکه ندونی چه جوری جبران کنی ؟ تا حالا شده زار بزنی برای خسرانت ؟ تا حالا شده بغضت انقدر سنگین باشه که هر چی هم تو روضه گریه می کنی و حسین حسین میگی بغض تو گلوت بمونه ؟ تا حالا شده ... ؟ میدونی این جور وقتا چی به ذهنت می رسه ؟ و چی بغضت رو موندگار می کنه ؟ میگی امان از دل مهدی ... یادت به پرونده ها و اعمالت می افته که اشک بابات رو ، اشک آقات رو ، اشک امامت رو جاری کرده ... وقتی جلوی استادت این قدر شرمنده ای .. وقتی استادت این قدر ازت ناراحته .. میگی شرمنده ی امام زمانم ... شرمنده ی بابا مهدی م ... چه ها که نکردم با دل بابا ... چقدر غافلیم که برای غصه های بابامون غصه دار نمیشیم ... چقدر بدیم که صدای شکسته شدن دل بابامون رو نمی شنویم ... اشک هاش رو نمی بینیم ... حتی خجالت هم نمی کشیم و جلوش سرافکنده نمیشیم ... حتی قدمی هم برای دیدن یه لبخند رضایتش بر نمی داریم ... تلاشی هم برای یه لحظه شاد کردن دلش نمی کنیم ... چه برسه به اینکه مضطر بشیم .. با خودت میگی عجب صبری خدا دارد ... این همه تو بندگی ش کم میذاریم و این همه بنده نوازی می کنه .. این همه گناه می کنیم و این همه چشم پوشی می کنه ... این همه سرکشی می کنیم و این همه نوازش می کنه ... این همه فرار می کنیم و این همه با آغوش بازش رو به رو میشیم ... این همه ... خدایا نذار خسر الدنیا و الآخره بشیم ... کمک کن از بهترین هات بشیم .. کمک کن یه روزی برسه که بابامون پرونده هامون رو باز می کنه دیگه اشک تو چشم هاش جمع نشه و آه نکشه .. و با یه لبخند قشنگِ رضایتش دلمون رو آروم کنه .. کمک کن بهترین شاگرد برای استادمون و بزرگترامون باشیم .. کمک کن دل گرمی باشیم ، نه نمکِ روی زخم ... کمک کن از بهترین هات باشیم ... بغض سنگینی می کنه تو گلو ...
[ سه شنبه هجدهم مرداد 1390 ] [ 3:54 قبل از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
دست دراز می کنم طرفِ کمد که کتابی رو بردارم . چشمم می خوره به چند تا کتاب اون طرف تر .. کتاب زین الدین
خیلی وقته می خوام این کتاب رو بخونم و فرصت نمیشه .. « زین الدین بیست و پنج سال زندگی کرده است . جاهای مختلفی بوده ؛ روی پله ی خانه ، در حالی که مادرش می خواهد بند کفشش را ببندد تا او برود مدرسه . توی کتاب فروشی وقتی پاسبان ها آمده اند پدرش را ببرند، در خانه ی کوچک اجاره ایش ، در اهواز ، کنار همسرش و در خیبر ، هور ، سوسنگرد ، محرّم و بالاخره کردستان ، همراه برادرش کنار جیپ لندکروز با بدن سوراخ سوراخ .
و در همه ی این لحظه ها ، اگر خوب نگاه کنی یک آدم عادی را می بینی که سعی می کند در هر لحظه بهترین کار را بکند ، بهترین تصمیم را بگیرد ، بهترین باشد . و این سعی مدام و طاقت فرسا ، دلی برایش ساخته مثل قلب کوه ؛ آرام اما جوشان .» چه تعبیر قشنگی .. دلی مثل قلب کوه .. آرام اما جوشان ... « نماینده ی حزب رستاخیز می آید توی دبیرستان . با یک دفتر ِ بزرگِ سیاه . همه ی بچه ها باید اسم بنویسند . چون و چرا هم ندارد لیست را که می گذارند جلوی مدیر ، جای یک نفر خالی است ؛ شاگرد اول مدرسه . * اخراجش که می کنند ، مجبور می شود رشته اش را عوض کند . در خرم آباد ، فقط همان دبیرستان رشته ی ریاضی داشت . رفت تجربی » چند صفحه ی اولش رو می خونم و پا بند ِ کتاب میشم .. اصلا یادم میره که کتاب اولی رو که برداشتم رو نگاه بندازم « قبل از دستگیری من ، برای چند دانشگاه فرانسه ، تقاضای پذیرش فرستاده بود . همه جوابشان مثبت بود . * خبر دادند یکی از دوستانش که آنجا درس می خواند ، آمده ایران . رفته بود خانه شان و دوستش گفته بود "یک بار رفتم خدمت امام ، گفتند به وجود تو در ایران بیشتر نیازه . منم برگشتم . حالا تو کجا میخوای بری؟" منصرف شد. » « چند روزی بود که مریض شده بودم . تب داشتم . حاج آقا خانه نبود . از بچه ها هم که خبری نداشتم . یک دفعه دیدم در باز شد و مهدی ، با لباس خاکی و عرق کرده ، آمد تو . تا دید رخت خواب پهن است و خوابیده ام ، یک راست رفت توی آشپزخانه. صدای ظرف و ظروف و باز شدن در یخچال می آمد. برایم آش بار گذاشت . ظرف های مانده را شست ، سینی غذا را آورد ، گذاشت کنارم. گفتم "مادر! چه طور بی خبر؟" گفت "به دلم افتاد که باید بیام." » من رفتم توی آشپزخانه ، چیزی بیاورم . وقتی آمدم ، دیدم همه نصف غذایشان را خورده اند ، ولی مهدی دست به غذایش نزده تا من بیایم . » « عملیات محرم بود . توی نفربر ِ بی سیم ، نشسته بودیم . آقا مهدی ، دو سه شب بود نخوابیده بود . داشتیم حرف می زدیم . یک مرتبه دیدم جواب نمی دهد . همان طور نشسته ، خوابش برده بود . چیزی نگفتم . پنج شش دقیقه بعد ، از خواب پرید . کلافه شده بود . بدجوری . جعفری پرسید "چی شده؟" جواب نداد . سرش را برگردانده بود طرف پنجره و بیرون را نگاه می کرد. زیر لب گفت " اون بسیجی ها دارن می جنگن ، زخمی میشن ، شهید میشن ، گرفته م خوابیده م ". یک ساعتی کسی حرف نزد . » « سال شصت و دو بود ؛ پاسگاه زید . کادر لشگر را جمع کرد تا برایشان صحبت کند و حرف کشید به مقایسه ی بسیجی ها و ارتشی های خودمان با نظامی های بقیه ی کشور ها . مهدی گفت "درسته که بچه های ما در وفاداری و اطاعت امر با نظامی های بقیه ی جاها قابل مقایسه نیستند ، ولی ما باید خودمونو با شیعیان اباعبدالله مقایسه کنیم . اون هایی که وقت نماز ، دور حضرت رو می گرفتند تا نیزه ی دشمن به سینه ی خودشون بخوره و حضرت آسیب نبینه ." » « چند تا سرباز، از قرارگاه ارتش مهمات آورده اند. دو ساعت گذشته و هنوز یک سوم تریلى هم خالى نشده، عرق از سر و صورتشان مى ریزد. یک بسیجى لاغر و کم سن و سال مى آید طرفشان. خسته نباشیدى مى گوید و مشغول مى شود. * ظهر است که کار تمام مى شود. سربازها پى فرمانده مى گردند تا رسید را امضا کند. همان بنده ى خدا، عرق دستش را با شلوار پاک مى کند، رسید را مى گیرد و امضا مى کند.»
« بچه های زنجان فکر می کردند ، با آن ها از همه صمیمی تر است . سمنانی ها هم ، اراکی ها هم ، قزوینی ها هم . » « نزدیک عملیات بود . میدانستم دختر دار شده . یک روز دیدم سر ِ پاکت نامه از جیبش زده بیرون. گفتم : این چیه ؟ گفت : عکس دخترمه. گفتم : بده ببینمش. گفت : خودم هنوز ندیدمش. گفتم : چرا ؟ گفت : الآن موقع عملیاته . می ترسم مِهر پدر و فرزندی کار دستم بده . باشه بعد. » « ساعت ده یازده بود که آمد ، حتی لای موهایش پر از شن بود . سفره را انداختم . گفتم "تا تو شروع کنی ، من لیلا رو بخوابونم." گفت "نه ، صبر می کنم با هم بخوریم". وقتی برگشتم ، دیدم کنار سفره خوابش برده . داشتم پوتین هایش را در می آوردم که بیدار شد. گفت "میخوای شرمنده م کنی؟" گفتم "آخه خسته ای". گفت "نه ، تازه می خوایم با هم شام بخوریم. " » « ندیدم کسی چیزی بپرسد و او بگوید "بعدا." یا بگوید "از معاونم بپرسید." جواب سربالا تو کارش نبود. » « جاده های کردستان آنقدر نا امن بود که وقتی می خواستی از شهری به شهر دیگر بروی ، مخصوصا توی تاریکی ، باید گاز ماشین را می گرفتی ، پشت سرت را هم نگاه نمی کردی . اما زین الدین که همراهت بود ، موقع اذان ، باید می ایستادی کنار جاده تا نمازش را بخواند . اصلا راه نداشت . * بعد از شهادتش یکی از بچه دها خوابش را دیده بود ، توی مکه داشته زیارت میکرده . یک عده هم همراهش بوده اند. گفته بود "تو اینجا چی کار میکنی؟" جواب داده بود " به خاطر نمازهای اول وقتم ، اینجا هم فرمانده ام . " »
« چند روز قبل از شهادتش ، از سردشت میرفتیم باختران . بین حرف هایش گفت "بچه ها ! من دویست روز روزه بدهکارم. " تعجب کردیم . گفت "شش ساله هیچ جا ده روز نموندم که قصد روزه کنم." * وقتی خبر رسید شهید شده ، توی حسینیه انگار زلزله شد. کسی نمی توانست جلوی بچه ها را بگیرد . توی سر و سینه شان می زدند . چند نفر بی حال شدند و روی دست بردندشان . * آخر مراسم عزادارى، آقاى صادقى گفت «شهید، به من سپرده بود که دویست روز روزه ى قضا داره. کى حاضره براى این روزه ها رو بگیره؟» همه بلند شدند. نفرى یک روز هم روزه مى گرفتند، مى شد ده هزار روز. » « خیلى وقت ها که گیر مى کنم، نمى دانم چه کار کنم. مى روم جلوى عکسش و مى نشینم و باهاش حرف مى زنم. انگار که زنده باشد. بعد جوابم را مى گیرم. گاهى به خوابم مى آید یا به خواب کس دیگر. بعضى وقت ها هم راه حلى به سرم مى زند که قبلش اصلاً به فکرم نمى رسید. به نظرم مى آید انگار مهدى جوابم را داده. » « اولین بار که لیلا پرسید «مامان! چند سال با هم زندگى کردید؟» توى دلم گذشت «سى سال، چهل سال.» ولى وقتى جمع و تفریق مى کنم، مى بینم دو سال و چند ماه بیش تر نیست. باورم نمى شود. » صد صفحه کتاب .. صد خاطره ی کوتاه از شهید مهدی زین الدین بزرگوار و دوست داشتنی .. کتاب رو نبستم تا تمومش کردم .. عالی بود ... دلم هوایی ِ شهید زین الدین بود هوایی تر هم شد . شهید عزیز ! نگاهی .. دعایی .. شفاعتی ..
[ جمعه چهاردهم مرداد 1390 ] [ 10:8 قبل از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
يا مَنْ هُوَ عَلى عِبادِهِ رَحيمٌ .. اى كه بر بندگان خويش مهربانى داشتم فکر مي کردم به اين که چقدر حيفه که دقيق به اتفاقاتي که مي افته نگاه نمي کنيم اگه از يه زاويه ي جديد به اتفاقات نگاه کنيم مي بينيم با يکيش قراره صبرمون رو زياد کنه ، با يکيش دلمون رو بزرگ مي کنه . با اون يکي نوع نگاهمون به مسائل رو تغيير ميده . با اين اتفاقه مي خواسته يه کم گذشت رو تجربه کنيم و شيريني نوع دوستي رو بچشيم . يا اتفاق ديگه اي باعث شده دلمون رو مهربون تر کنه . با يکي ديگه بدخلقي هامون رو کم کرده و یه کمی اخلاقمون رو بهتر کرده . تجربه هامون رو زياد کرده . خواسته که بيشتر مطالعه کنيم ، بهمون تلخي قضاوت نادرست رو چشونده ، با ديدن بزرگي هاي خدا به کوچکي هامون پي برديم و ......... کاش دل بديم به اتفاقات مختلف ، فکر کنيم ، اگر تونستیم چیزایی که به دست آوردیم رو جایی ثبت کنیم و شکر کنيم خداي خوبمون رو که اين قدر با دقت و ظرافت داره بزرگمون مي کنه ... الهی و ربی من لی غیرک
۲۴ فروردین ، سومین سالروز شهادت شهدای رهپویان وصال بود . شرمنده ی شهدامون هستم که هر چی فکر کردم نتونستم چیزی بنویسم و وبلاگم رو به روز کنم .. خاطره ی جاماندن آدم رو داغون می کنه ، حتی اگر سه سال هم گذشته باشه ... مطلب مرتبط : خوشا آنان كه بر بال ملائك نشستند و صفا كردند و رفتند ... آشنایی با چهارده شهید مظلوم واقعه ی بمب گذاری : + ویژه نامه بمب گذاری رهپویان وصال در جامعه مجازی : +
به یاد شهدای مظلوم فاجعه ی بمب گذاری در کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز صلوات [ جمعه نهم اردیبهشت 1390 ] [ 7:4 بعد از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
یاذَاالْعَفْوِ وَالرِّضاَّءِ سلام کتاب مصباح الهدی رو ورق می زدم به این جملات زیبا از آقای دولابی رسیدم ... هدیه می کنم به تمام دوستان عزیزم و همراهان گرامی وبلاگم . ان شاء الله در سال جدید بتونیم با نیت هامون کارهای بزرگی انجام بدیم .
✿دوست اهل بيت با دل كار مي كند. چون به همه كارهاي خوبي كه در عالم انجام مي شود رغبت دارد و رضاست. لذا در همه آنها شريك است و سهم دارد.
پیشاپیش سال نو رو تبریک میگم . ان شاء الله سال خوبی داشته باشید(یم) . سال ظهور ان شاء الله اگر خدا بخواد و آقا بطلبه عازم مشهدم و دعاگوی شما . حلال کنید و التماس دعا ( مطلب مرتبط : پرواز تا بهشت هشتم ... )
[ چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389 ] [ 12:12 بعد از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
ذکرمان مدام ، امن يجيب بود و دعا براي سلامتي «بانو» .. نگراني جزء لاينفک لحظه هايمان بود .. و هر روز براي شنيدن خبر خرسند کننده اي ، بارها «رنگ آه» را باز مي کرديم ... يکشنبه بود . 5ام دي ماه .. پيام خصوصي داشتم از دوستي که نمي دانم کيست ! : --- اينجا را ببينيد سريع «ميوه ي ممنوعه» را باز کردم .. باور نکردني بود .. بهت و اشک ... بانو يک هفته هست که آسماني شده .............. و ما ناتوان در تسلي دادن ِ دل «پسر شيميايي» و يا حتي دل خودمان !
حالا چهل روز از پر کشيدن بانوي «يک پسر شيميايي» ميگذرد ... داغ بزرگي بود بر دلهايمان .. گرچه هنوز هم داغ ، سنگيني مي کند و هنوز هم ذکرمان مدام ، امن يجيب است و دعاي صبر مي خوانيم براي دلِ داغدار جانباز شيميايي . و هنوز هم هر روز براي شنيدن خبري - اين بار اما از حالِ آن دلِ داغدار - بارها «رنگ آه» را باز مي کنيم .......
تسليت به يک پسر شيميايي : ختم قرآن تقديم به روح آسماني بانو :
[ پنجشنبه هفتم بهمن 1389 ] [ 8:8 قبل از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
به نام خدا
راوی گوید: وقتی كه خواستند نعش آن یتیم را از خاك خرابه بردارند علم های سیاه بر پا كرده بودند و مردان و زنان شامی همه جمع شده گریه و ناله می كردند و سنگ بر سر و سینه می زدند. او را غسل دادند و كفن نمودندو بر او نماز گزاردند و دفن نمودند، كه الان قبر او معلوم و مشهور است او مرضی نداشت، اینها جای كعب نیزه و تازیانه است
 از بچگي علاقه ي خاصي به حضرت رقيه داشتم .. يه نوحه اي بود که مال هیئت پسر بچه ها بود .. « رقيه جان گريه مکن عمه به قربان تو ... عمه فدای تو و آن دیده ی گریان تو » خيلي اين نوحه رو دوست داشتم و گوش مي کردم
يه عروسک داشتم که خيلي دوستش داشتم اسمشو گذاشته بودم رقيه .. هميشه براش رقيه جان گريه مکن مي خوندم ... عالمي بود ! تو تنهاييا و تاريکيا با عروسکم و رقيه جان و .. بغض مي کردم ، گريه مي کردم !! اينم از اولين نامه هاي زندگيمه ! تازه نوشتن یاد گرفته بودم ! یه مدت نوحه رو گوش نکرده بودم دلم هوایی شده بود ، برا بابام نامه نوشتم رفتم مدرسه ...
حالا هم هميشه ميگم خانومم ، منو يادته ؟!!! تو بچگي زياد هوامو داشتي و هم بازيم بودي و تنهاييامو پر مي کردي .. حالا هم هوامو داشته باش و تنهام نذار ....
[ چهارشنبه بیست و دوم دی 1389 ] [ 2:2 قبل از ظهر ] [ آبشار ]
[ ]
|
درباره وبلاگ  عـطــری از خــاک غـریـب آیـــد بـــاز خـبـــــر از غــربـــت یـــــاســــی آرد هرشب آن خاک زشبنم خیس است زائـــری چـــون گـــل نــرگــــس دارد
امکانات وب 
به یاد شهدای مظلوم رهپویان وصال صلوات
|
| [ طراحی : نایت اسکین ] [ Weblog Themes By : night skin ] |
.jpg)
.jpg)
